De openbare ruimte worden nog vaak ontworpen vanuit de mens die kan zien. Dit leidt tot omgevingen die beperkte ondersteuning bieden voor mensen die de stad voornamelijk op niet-visuele manieren ervaren. Hoewel toegankelijkheid steeds belangrijker wordt gevonden om mee te nemen in het ontwerp, heeft deze erkenning zich nog niet vertaald naar de vertaling hiervan op straat. Hierdoor zijn er beperkte en gefragmenteerde multi-sensorische aanwijzingen voor oriëntatie en perceptueel comfort voor slechtziende en blinde mensen. Dit wordt vooral problematisch in dichtbebouwde stedelijke gebieden, waar een toegenomen drukte en dus zintuiglijke input de cognitieve belasting verhoogt en de niet-visuele leesbaarheid vermindert.

Dit onderzoek bekijkt hoe multi-sensorische ruimtelijke ontwerpvariabelen niet-visuele oriëntatie en perceptueel comfort in openbare ruimtes kunnen ondersteunen. Ook is onderzocht hoe deze variabelen systematisch kunnen worden omgezet in ontwerpstrategieën voor pleinen, parken en stedelijke routes.