In het artikel ‘Maak voetganger vertrekpunt van inrichting buitenruimte’ laat Stadszaken Wilma Slinger van CROW en Harry Boeschoten, voormalig programmadirecteur Groene Metropool bij Staatsbosbeheer, aan het woord. Hun boodschap is helder: begin niet bij de stenen, de rijbaan of de parkeeropgave, maar bij de mens die door de straat loopt. Of juist even blijft staan.

Wilma Slinger kennen we als boegbeeld en trekker van ‘lopen in het onderwijs’. Zij merkt in het artikel heel slim op: “Eigenlijk is de voetganger de enige die verblijft in de openbare ruimte.” Daarmee verschuift de vraag. Niet: past de voetganger er nog bij? Maar: hoe voelt deze plek als je er loopt, wacht, kijkt, oversteekt of iemand tegenkomt?

Groen hoort bij de route

Die manier van kijken maakt lopen direct groter dan mobiliteit alleen. Een goede looproute is niet alleen logisch en veilig, maar ook prettig. Denk aan bomen die verkoeling geven, bankjes op de juiste plek, duidelijke oversteekpunten en routes waar ook kinderen, ouderen en mensen met een hulpmiddel zich goed kunnen bewegen. In Stadszaken benadrukken Slinger en Boeschoten dat groen daarbij geen decoratie achteraf is. Het bepaalt mede of mensen een route kiezen, of ze zich prettig voelen en of een straat meer wordt dan een doorgang. Dat raakt precies aan wandelvriendelijkheid: de optelsom van bereikbaarheid, comfort, veiligheid en verblijfskwaliteit.

Lopen als basis

Boeschoten noemt lopen in het artikel een onderlegger van ruimtelijke ontwikkeling, basisvoorzieningen die vanaf het allereerste begin moeten meetellen. “Als je een wandelnetwerk niet beschouwt als een onderlegger van je ruimtelijke ontwikkeling, dan komt het niet goed”, zegt hij. Dat is een mooie uitspraak, omdat die concreet maakt waar het vaak misgaat. Daarbij vergelijkt hij lopen met andere infrastructuur. Woningen worden vanzelfsprekend aangesloten op riolering, elektriciteit en wegen. Een aansluiting op een logisch wandelnetwerk ontbreekt volgens hem nog te vaak.

Lees het volledige artikel via: Maak voetganger vertrekpunt van inrichting buitenruimte. Dit artikel van Stadszaken laat mooi zien waarom het nodig is dat lopen vanzelfsprekend meeweegt in beleid, ontwerp, kennis en uitvoering. Een wandelvriendelijke omgeving ontstaat niet vanzelf; die begint met professionals die leren kijken op ooghoogte.